24 uur van Le Mans 2026
Het was 15 jaar geleden dat ik voor het eerst naar de 24 uur van Le Mans afreisde. Een ontsnapping toen aan de thuissituatie met mijn ernstig zieke moeder. Even lekker een weekend weg, volledig opgaan in het race evenement en proberen het evenement vast te leggen toen met mijn eerste spiegelreflex en 50-200 lensje. Ik raakte er verknocht aan; het grootse epische evenement, de strijd om de overwinning of om uberhaupt een auto aan de finish te krijgen in zo'n zware 24 uurs wedstrijd. Het is en blijft gaaf om mee te maken, en helemaal om er nu tegenwoordig als fotograaf echt helemaal midden in te zitten. Ieder jaar is het voor mij weer een ijkpunt; waar sta ik met fotografie, zakelijk, persoonlijk. Kan ik de lat nog hoger leggen, mezelf weer verbeteren?
De festiviteiten begonnen weer met de Pesage: de technische keuring plus teampresentaties in de stad. Hierbij zag ik o.a. de Toyota, Ferrari, BMW, Lexus, McLaren teams passeren. Dit werd opgevolg door de rondes met enkele van de auto's door de stad. Fantastisch om onder andere de Aston Martin V12 motor en de Cadillac V8 door de oude stad te horen bulderen. Ook het publiek genoot er vol van.
Op zondag was het testdag. De kans om weer het circuit te verkennen, nieuwe plekjes ontdekken, en kijken wat er op bekende plekken veranderd was rondom bijvoorbeeld de red zones; verboden stukken voor fotografen. Opvallend genoeg was Aston Martin die die dag het snelst, een teken dat de auto duidelijk verbeterd was ten op zichte van vorig jaar.
De dinsdag stond weer vol met persmomentjes. Eerst de groepsfoto van de coureurs. Daarna de pitstop wedstrijd waar de monteurs weer fanatiek om de snelste tijd streden. De handtekeningen sessies waren in een nieuwe opzet op het rechte stuk. Dit verliep wat onwennig en viel niet bij iedereen in de smaak. In de avond was ik ook bij de groepsfoto voor de auto's. Het duurt wel even voordat alles goed staat (bijna 2 uur) maar dan heb je ook wel een mooi plaatje.
Daarna was het gedaan met de rust. De trainingen en kwalificaties barstten vanaf Woensdag los. Op Donderdag leek in eerste instantie Cadillac de Hyperpole weer te pakken. Maar doordat ze de laatste Hyperpole sessie te vroeg gingen klaarstaan werd de tijd afgepakt en won de #15 BMW alsnog de Hyperpole. Ook was het erg verrassend dat de Ferrari's die de afgelopen 3 jaar hadden gewonnen niet lekker meekwamen en ook Toyota ging niet al te hard. Wel was het veld heel erg aan elkaar gewaagd en beloofde de race heel onvoorspelbaar te worden.
Vrijdag voor de race is het altijd Parade des Pilotes, een optocht waar de coureurs in klassieke auto's door de stad worden rondgereden en waar de goodies je om de oren vliegen. Na lange tijd was ik hier ook weer eens bij en nu liep ik er middenin als fotograaf. Wat een wilde boel, uitzinnig publiek, mensen met vangnetjes, sommigen die zich helemaal schor schreeuwen, burnouts, drumbands, transformers, heerlijk!
In het weekend waren de temperaturen opgelopen tot rond de 30 graden. Een mooi zonnetje erbij. Waar het doordeweeks nog bewolkt was net boven de 20 bakte het nu toch allemaal een stukje warmer. Het was dan om 16:00 dan uiteindelijk na een lange aanloop dan toch echt tijd voor de race. De #20 BMW pakte daarbij al snel de leiding. Gedurende de race zou dit nog regelmatig wisselen tussen verschillende merken. Alles was redelijk aan elkaar gewaagd. Het zonnige weer bracht in de avond ook iets waar ik al jaren op hoopte om vast te leggen. Een zonsondergang in de bossen tussen Mulsanne en de Indianapolis/Arnage bochten combinatie. Als fotografen weten we dat daar in de avond het licht mooi door de bomen heenvalt, maar dan moeten de omstandigheden wel goed zijn. En dat waren ze dit keer perfect. En zo stond er voor een miljoen of meer aan glaswerk in de bossen opgesteld om de zonsondergang vast te leggen. Het was prachtig.
Op zondagmorgen stond het er heel goed voor voor de Nederlanders. Een poosje voordat ik de pitstraat in zou gaan om te fotograferen ging er in alle klassen een Nederlander aan de leiding: Frijns in de BMW hypercar, Verschoor in LMP2 en Catsburg in de Corvette LMGT3. Maar tijdens mijn ronde in de pitstraat gingen de remmen van de auto van Verschoor stuk en moest die auto met nog 3 uur te gaan opgeven. In de pitstraat zelf zag ik ook bij de Peugeots grote wolken remstof er af komen bij de banden wissels. De warme omstandigheden en de felle strijd eisten zijn tol. Ook de Ford Mustang kwam binnen met problemen aan het wiel.
De slotfase van de race was ongekend spannend. De #7 Toyota vocht zich op ervaring en met een sterk eindschot van Kamui Kobayashi naar voren en hun #8 pakte de derde plaats ten koste van de sterk rijdende Cadillac. Zo hadden we niet met Frijns, maar met Nyck de Vries voor het eerst sinds 1988 een Nederlandse overall winnaar in Le Mans. En in LMGT3 won de TF Sport Corvette van Catsburg. Wat een bijzonder einde van een bijzonder gave raceweek!
Hieronder een grote selectie van de foto's (er zijn er nog veel meer). Wil je foto's kopen, of ben je geïnteresseerd in mijn diensten als fotograaf?
